هيچ وقت فکر نمی کردم همچين بلايی سر وبلاگی که من! باز کرده بودم بياد و تمام اون خاطرات و نوشته ها دود بشن.من برای تک تک اون جمله ها و حرفها ارزش قائل بودم.برای دوستيمون حرمت قائل بودم!اما اينکار...
درسته که خيلی ناراحت شدم اما دارم ياد ميگيرم به هيچ چيز و هيچ کس دل نبندم که هم روزگار بی وفاست و هم آدمها!
رسم روزگار تا بوده بی وفايی بوده.اما آدمها هم خوب از روزگار درس گرفتن!
تموم شد و گذشت زمانی که اجازه ميدادم حرمتم از بين بره به خاطر دوستی.چون بعدش کسی که ضرر کرد خودم بودم!خودم که اجازه دادم بی احترامی بهم تکرار بشه!مهم نيست که خيليها فکر ميکنن من مقصرم!چون اونا ظاهر قضيه رو ميبينن...
ديگه هيچی برام مهم نيست!...مگه تا حالا که مهم بوده چی شده؟...
